And sometimes we just cry through the bullshit

Het blijft ons verwonderen. De gelijkenissen in ons doen en laten. Het maken van dezelfde keuzes en het schuilen achter dezelfde excuses. Samen vallen, samen opstaan, samen groeien. Gewoon omdat het niet alleen hoeft.

In mijn grot is het veilig

Sérènity: De meeste mensen hebben het niet eens door when I am having a hard time. Ik kan oprecht zeggen dat´smiling through the bullshit´ dé manier is om mijn weg door alle hardships heen te banen. Het is mijn mechanisme en het werkt vaak, totdat het niet meer werkt, maar dat vind ik prima, want ook daar heb ik wel een oplossing voor waar ik in mijn eentje uitkom.

Gaia: ‘Maar, kun je voortaan gewoon melden dat het niet goed met je gaat? Een zin die ik zó vaak hoor. Ik heb een soort habit gemaakt van ‘er zijn voor anderen’. Het is mijn tweede natuur en het lukt me zo goed om anderen te steunen. Er is echter één ding waarin ik nog beter in ben: verdwijnen in een grot, wanneer het slecht met me gaat. Vroeger kon ik nog alsof doen…. But nowadays my disappearing act is on fleek. Puur omdat verdwijnen veel makkelijker is dan praten…en dan nog eens hulp accepteren of nog erger…….. vragen! (Yes, ik heb op dit moment een ‘tiny mental breakdown‘ of beter gezegd: a full blown panic attack)

Sérènity: Ik kan het zelf’ is de overheersende gedachte. Op innerlijk niveau speelt er zich van alles af, maar geen haar op me hoofd die eraan denkt anderen te ‘belasten’ met de conflicten die zich beneath the surface afspelen. Ik ben net als Gaia gewend de rol aan te nemen van de persoon die luistert in plaats van de persoon die praat… en hoewel ik de oren van vele hoofden af klets zeg ik nog altijd vrij weinig – op inhoudelijke vlak! Je hebt praters en je hebt praters, maar ik ben die prater die praat zonder door te laten schemeren dat er achter alle woorden en die glimlach veel meer schuil gaat.

I can do bad all by myself

Gaia: Ik snap he-le-maal wat mij zus hier zegt. Ondertussen ben ik ook nog eens beter dan Disney geworden in het geven van sublimenal antwoorden. Zonder dat ik inhoudelijk in ga op wat mij dwars zit zeg ik eigenlijk genoeg om iemand tevreden te stelllen…. Ik denk dat dit grotendeels geworteld ligt in mijn karakter, maar ook omdat ik net als vele anderen hier en daar in de steek gelaten ben.. .. Daardoor lijkt het gewoon makkelijker om dingen zelf te doen.. I mean I know I can do it by myself ( not🤣)


Sérènity: Precies. I can do bad all by myself right? Ondertussen lopen we langzaam, maar zeker tegen het einde van het jaar 2018 aan en I kinda smiled the whole year….maar de nodige tranen zijn gelaten. Yup. I cried through the bullshit too. There I said it. Op z´n zachts gezegd voelt 2018 aan als één van de zwaarste jaren. Yes, I made the most out of it en ik ben zoveel mogelijk bezig met genieten van momenten, maar dat is niet altijd even makkelijk.

Niet alle sprookjes hebben een ‘happy ending’

Gaia: Aangezien we blunt zijn: mijn 2018 was a trip to hell and back. Vorig jaar was mijn zomer ongelooflijk blissful! Mijn bedrijf groeide, ik maakte stappen, I was going up………en toen raakte ik mezelf even helemaal goed kwijt. Ik dacht dat ik eindelijk mijn King was tegen gekomen, maar op steeds meer vlakken ging het botsen en voordat ik het doorhad zat ik weer helemaal in mijn grot.

Like I was dying to just speak up…. om even gewoon eerlijk te zijn over het feit dat it was all a lie. It was no fairytail at all. Ik wist niet hoe sooo I went MIA!

Sérènity: Het toelaten van anderen in mijn ‘inner space’ is nog altijd een dingetje. Wat dat betreft houdt my sister of the soul mij een heldere spiegel voor, omdat wij zo vreselijk op elkaar lijken. Het viel me al vrij snel op dat zij zich terugtrok op momenten dat ze ergens doorheen ging. Ik vond het lastig om daar mee om te gaan en wilde juist op die momenten het luisterende oor zijn die ik gewend was te zijn. Ik wist toen nog niet dat de reden waarom ik er zoveel moeite mee had meer met mezelf te maken had dan met haar. Later realiseerde ik mij, dat het mij een ongemakkelijk gevoel gaf, omdat haar mechanisme, mijn mechanisme was. Ook mijn ‘sprookje’ kwam tot een bitter einde en ook ik koos ervoor mij terug te trekken in een soortgelijke grot.

Samen zijn we sterker dan alleen

Gaia: Tijdens mijn verblijf in die grot confronteerde Sérèn mij tijdens een telefoongesprek. Wij ‘Aries Queens’ kunnen soms echt super hard zijn and she wasn’t having it. She was like: ‘Sis het gaat niet goed met je. I know, and I’m gonna stalk you, until you tell me!

In the meantime opende één van mijn andere zusters die ik ‘zij-die-altijd-antwoord-met-een-vraag-zus’ noem door mij aan te spreken op mijn schuil gedrag. Ze zei: ‘Sta je er wel bij stil dat je andere ontneemt dat te zijn wat jij voor hun bent’. I realized that I was being selfish and carefully opened up.

Sérèn veranderende vervolgens mijn perspectief met de volgende woorden: Nee! Ik pik dit niet! Jij verdient dit niet! Weet je wel wie je bent? She gave me the whole “you is kind” speech waardoor ik uiteindelijk de kracht kon vinden om de situatie achter mij te laten.


Sérènity: Kwetsbaarheid in general is in de maatschappij waarin we leven sowieso niet echt iets waar men om staat te springen, maar als je dan ook nog eens een vrouw bent die eind maart geboren is, boks je er misschien net iets meer tegen op. Ik doe graag dingen alleen en los het vaak allemaal zelf wel op, maar ik heb geleerd dat je soms anderen nodig hebt. Ik denk dat ik in dit geval voor ons beiden spreek.
Dit op deze manier van me afschrijven wekte in de eerste instantie weerstand op, want toegeven dat ik mij realiseer dat ik soms mensen nodig heb is al een hele stap. Jullie meenemen in deze ‘innerlijke reis’ voelt soms ook even oncomfortabel, maar tegelijkertijd is het therapie. Daarnaast loopt onze journey gelijk met het verhaal – het enigma – de essentie – waar wij naartoe aan het werken zijn.
Wat wij ons nu realiseren is dat er dingen zijn die we niet van de grond kunnen krijgen, als we niet voorzichtig van binnenuit werken aan het toelaten van anderen. Om te beginnen: elkaar! Samen een eindproduct neerzetten waar we onze ziel en zaligheid in leggen, gaat niet zomaar. We werken ernaar toe. Laag, voor laag, voor laag, voor laag….!

Gaia: En dit is voor mij weer een bevestiging dat alles in perfect timing gaat. De reis die we in 2016 zijn begonnen daagt mij op 101 manieren uit to get out of my cave. Ik bedoel hier heb ik een zus (en meerdere) die door mijn “I’m fine” heen prikken. Ik word niet alleen uitgedaagd te schrijven over de lessen, maar ik heb nog eens de privilege om mijn les te evalueren en nog eens goed voorgeschoteld te krijgen door de weerspiegeling van mijn zusje. It gives me that extra spark of hope because finaly I don’t feel like I have to do it alone.

Yes we komen er wel, even if we have to cry through the bullshit together!
Advertisements

2 thoughts on “And sometimes we just cry through the bullshit

  1. “Het anderen ontnemen om er voor jou te zijn als jij voor hen”
    Ik stond hier nooit eerder bij stil, wauw. Dank jullie wel.
    Ik denk vaak ja mr als men zich zorgen maakt om mij heb ik er een zorg bij😅.
    Ik fix mn shit wel zelf….zo herkenbaar.
    Onafhankelijk zijn is mij met de paplepel ingegoten. Geven is ok, ontvangen moet ik mezelf aanleren.
    Dank jullie wel❤️

    Like

    1. You are more than welcome queen. Ik herken me heel erg in wat je zegt, ik denk vele met jou. Daarom vinden we het extra belangrijk om alle lessen die we gaandeweg tegen komen te delen. Samen kunnen we een hele hoop ‘cirkels’ verbreken.

      Thanks voor je mooie feedback! Love xx

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s